society – Afroditi Kravari

Τα λύτρα που θα μας ζητούν στο εξής θα είναι για την ασφάλεια των ψηφιακών μας δεδομένων!

Afroditi Kravari — Fri, 25 Feb 2022 14:59:58 +0000

Privacy Data Vs Ransomware

Κάνουμε το παν για να εκπαιδεύσουμε και να αλλάξουμε την κουλτούρα ηγετών και επιχειρήσεων, ώστε να επενδύσουν στα ψηφιακά μέσα. Να μετασχηματιστούν ψηφιακά. Κανείς ποτέ δεν τους μίλησε όμως με πειθώ για την ασφάλεια των δεδομένων τους. Αυτοματοποιούν διαδικασίες, επιλέγουν λογισμικά, χρησιμοποιούν 5G, κάνουν ηλεκτρονικά οικονομικές συναλλαγές… Αλλά πόσο ασφαλής είναι ο χρήστης όταν διαθέτει τα προσωπικά του δεδομένα, τους αριθμούς των καρτών του, τα password του και κάθε λογής πληροφορία σε βάσεις δεδομένων ή στο cloud;

Οι κοινοί εγκληματίες έχουν φορέσει ψηφιακό μανδύα και το κυβερνοέγκλημα βρίσκεται στα καλύτερά του. Θα μείνει άναυδος κάποιος αν δει ότι οι κυβερνοεγκληματίες είναι ο κλάδος με τα σημαντικότερα κέρδη, τα έσοδα των οποίων ξεπερνούν εκείνα των εμπόρων ναρκωτικών. Κι όποιος έχει φουλ κέρδος είναι ιδιαίτερα εφευρετικός, επενδύει περισσότερο στα εργαλεία των εγκλημάτων του (έχουν ήδη φτάσει να χρησιμοποιούν Artificial Intelligent) και εσύ μένεις πίσω προσπαθώντας απλώς να εμποδίσεις ή να καταλάβεις τι πήγε στραβά.

Η κυβερνοασφάλεια επομένως τα επόμενα χρόνια θα γίνει απαραίτητο είδος υπηρεσίας που μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να «αγοράσουν» τόσο για την πρόληψη όσο και την ανίχνευση & αντιμετώπιση κάθε είδους επίθεσης. Και ποιες είναι οι βασικές απειλές που μπορείς να δεχτείς;

Πρώτη και καλύτερη στο θρόνο των κυβερνοεγκλημάτων το λυτρισμικό που, όπως λέει και το όνομά του, χρειάζεται να δώσεις λύτρα στους κοινούς μας εγκληματίες για να ανακτήσεις ξανά τα δεδομένα που σου έχουν κρυπτογραφήσει. Τα κακόβουλα λογισμικά που μπορεί να εμφυτεύσουν στην επιχείρησή σου, η εξαπάτηση μέσω mail, το cryptojacking, επιθέσεις που παραβιάζουν και διαρρέουν τα δεδομένα σου ή ακόμα και η διαρροή παραπλανητικών πληροφοριών σε τρίτους είναι επίσης πολύ ψηλά στην αγαπημένη λίστα των κυβερνοεγκληματιών.

Όσο επιταχύνονται οι ψηφιακές διαδικασίες, τόσο πέφτει στο τραπέζι η ανάγκη κυβερνοασφάλειας. Κι όσο προτρέπουμε τον κόσμο να γίνουν ψηφιακοί χρήστες, οι απειλές σε δημόσια διοίκηση, υγεία, τράπεζες & επιχειρήσεις αυξάνονται με αλματώδεις ρυθμούς. Μάθαμε εν μέσω πανδημίας να στηρίζουμε την εργασία, την ψυχαγωγία, την εκπαίδευση στα ψηφιακά μέσα και οι κυβερνοεγκληματίες έμαθαν πολύ ευκολότερα να ελίσσονται και να απειλούν εκεί που κανείς δεν το περιμένει.

Τα smartphones, τα λογισμικά, οι λογαριασμοί emails, τα προγράμματα εφοδιαστικών αλυσίδων είναι τα «ευκολάκια» που τρώνε για πρωινό οι ειδήμονες εγκληματίες. Ψηφιοποιείς όλες τις διαδικασίες σου; Είσαι και επίσημα μια νέα ευκαιρία για κυβερνοεπίθεση. Η κυβερνοπροστασία δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να τα βάλει με την κυβερνοεπίθεση: υστερεί σε ιδέες, χρήμα, εφευρετικότητα, υπηρεσίες και υποδομή. Σε πρώτη φάση, ο στόχος είναι η προστασία των δεδομένων και η ανίχνευση & παρακολούθηση μιας ενδεχόμενης απειλής. Οι προηγμένες επιχειρήσεις αξιοποιούν ήδη το ελάχιστο κάνοντας το πρώτο βήμα ασφάλειας: τη μηδενική εμπιστοσύνη.

Το Zero Trust (ποτέ μην εμπιστεύεσαι, πάντα να επιβεβαιώνεις) θέτει γερά θεμέλια ασφάλειας περπατώντας παράλληλα με τον ψηφιακό μετασχηματισμό. Κι αν σου φαίνεται αστείο σε επίπεδο επιχειρήσεων, καλού κακού την επόμενη φορά που θα σου ζητηθεί από το gmail διπλή ταυτοποίηση με τα στοιχεία σου, να τα βάλεις.

Κι ας βαριέσαι τους άπειρους κωδικούς που σου έρχονται με sms.

Digital transformation ή όνειρο θερινής νυκτός για την Ελλάδα;

Afroditi Kravari — Tue, 23 Mar 2021 11:45:16 +0000

Τι τελικά συμβαίνει στο εσωτερικό της χώρας μας, τι δείχνουν οι έρευνες και τα νούμερα και πόσο ουσιαστικά έχει επέλθει η ποιοτική μεταβολή στην επικοινωνία και στη διαχείριση του περιεχομένου;

Από τη βιομηχανική στην ψηφιακή επανάσταση, ένα διαδίκτυο δρόμος.

Η ευρεία και ταχύτατη ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών έχει παίξει αδιαμφισβήτητα πρωτεύοντα ρόλο στην παγκοσμιοποίηση της επικοινωνίας, στον ψηφιακό μετασχηματισμό των επιχειρήσεων και στη δημιουργία ενός μεγαλεπήβολου σχεδίου της ΕΕ για τη διαμόρφωση του ψηφιακού μέλλοντος της Ευρώπης.

Αυτό είναι το ιδεατό μοντέλο.

Και μέσα σε αυτό το μοντέλο, το τοπίο της επικοινωνίας (διαπροσωπικής, ενδοεταιρικής, επιχειρησιακής) αναγεννιέται φορώντας το μανδύα της αλληλεπίδρασης, της εμπειρίας και της διαμεσολάβησης.

Όμως, όσο κι αν η Ευρώπη μιλά για υπερταχεία ευρυζωνική συνδεσιμότητα, τεχνητή νοημοσύνη, επιμόρφωση σε ψηφιακές δεξιότητες, καταπολέμηση της παραπληροφόρησης και ενίσχυση της αξιοπιστίας του περιεχομένου, προστασία από κυβερνοαπειλές (λυτρισμικό, παραβιάσεις κ.ά.) & προστασία/ διαχείριση μεγάλου όγκου δεδομένων, λίγες χώρες φαίνεται να οικειοποιούνται το ανοίκειο ψηφιακό φαινόμενο. Οι περισσότερες, στο πλαίσιο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, βρίσκονται ακόμα μακριά από την επιτυχημένη αξιοποίηση δεδομένων, τεχνολογίας και υποδομών.

Η ΕΕ έχει σταχυολογήσει τις καλύτερες πρακτικές στρατηγικής, που όμως φυλλορροούν μπροστά στα χαμηλά επίπεδα ψηφιακής ωριμότητας στο σύνολο της κοινωνίας, ιδίως για τη χώρα μας. Σημαντική πρόκληση αποτελεί για την Ελλάδα και τις μικρές επιχειρήσεις η υιοθέτηση προηγμένων ψηφιακών τεχνολογιών, καθώς παραμένει στις χαμηλότερες θέσεις στην Ευρώπη (27η σε επίπεδο ΕΕ-28, European Commission, 2020).

Προσωπικά θεωρώ πως βρισκόμαστε μόνο στην εκκίνηση και μερικές φορές ούτε εκεί, αν διαβάσω ή συγκρίνω μελέτες με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Οι φανφάρες για τον ψηφιακό μετασχηματισμό διακατέχονται από μεγάλη και επικίνδυνη ίσως αμετροέπεια, καθώς δεν λαμβάνονται υπόψη στοιχειώδεις αρνητικές παράμετροι που ισχύουν στο υπάρχον ελληνικό επιχειρησιακό γήπεδο: χαμηλός βαθμός κατανόησης ψηφιακού μετασχηματισμού, ψηφιακής επάρκειας και προσαρμογής, απουσία συγκεκριμένης ψηφιακής στρατηγικής, αδυναμίες και ολιγωρίες στο σχεδιασμό & υλοποίηση έργων και εκτεταμένη ψηφιακή στέρηση (Έκθεση ΙΚΕ ΓΣΕΒΕΕ, 2020).

Το διαρκώς μεταλλασσόμενο και εξελισσόμενο ψηφιακό περιβάλλον έχει αλλάξει, σε σχέση με το παρελθόν, συνήθειες, συνδεσιμότητα, επικοινωνίες και διαχείριση περιεχομένου, αλλά δεν έχει επέλθει εξέλιξη σε συλλογικό επίπεδο πέρα από μικρά, διστακτικά βήματα αναδιαμόρφωσης ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Ποιο είναι το διαπρύσιο αφήγημα της επικοινωνίας;

Η παραδοσιακή μορφή επικοινωνίας πνέει τα λοίσθια και το ερώτημα είναι κατά πόσο πολίτες και επιχειρήσεις είμαστε διατεθειμένοι για ψηφιακή σύγκλιση, ψηφιακή επιμόρφωση και ψηφιακή αναβάθμιση.

Food for thought.

Υπάρχει μέλλον για τη μικρομεσαία επιχείρηση;

Afroditi Kravari — Mon, 22 Mar 2021 19:23:59 +0000

Υπάρχει ένα μίνι ανέκδοτο που λέει το εξής.

«Ποιος είναι υπεύθυνος για το ψηφιακό μετασχηματισμό της εταιρείας σου;»

CTO
CEO
COVID-19

Αν δεν κατάλαβες το υπονοούμενο, ανήκεις στην κατηγορία εκείνων που θέλουν πάντα μασημένη τροφή. Η απάντηση αν και προφανής πλέον, κατέληξε να γίνει ανέκδοτο για να μας κάνει σαφές πόσο φοβόμαστε την αλλαγή και πόσο αργά υιοθετούμε νέες πρακτικές- αν αυτό δεν καταστεί πλήρως αναγκαίο. Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή με πολύ απλά λόγια.

Ας υποθέσουμε ότι έχεις μια μικρή επιχείρηση.

Ένα κατάστημα με ρούχα, κοσμήματα, με είδη σπιτιού ή ο,τιδήποτε άλλο.

Ας υποθέσουμε ότι πιάνουν τα χέρια σου ή ας υποθέσουμε ότι έχεις ένα ταλέντο σε κάποιον τομέα και είπες γιατί όχι (;) να μην το δοκιμάσω και επιχειρηματικά.

Ας υποθέσουμε τέλος, ότι είχες μία τρομερή ιδέα που μπορεί να οδηγήσει σε καινοτομία και να πάρεις το δικό σου μερίδιο πίτας στο βωμό της διεθνούς επιχειρηματικότητας δημιουργώντας μια startup.

Μπορεί αυτή την απόφαση να την πήρες κάποια χρόνια πριν αλλά μπορεί και μετά την κρίση γιατί είδες μπροστά μια ευκαιρία που θεώρησες ότι δεν πρέπει να χαθεί. Οι καλύτερες ευκαιρίες εξάλλου γεννιούνται εν μέσω κρίσης, σωστά;

Αν κάτι από όλα αυτά έχει συμβεί, ονομάζεσαι επισήμως επιχειρηματίας και κύριο χαρακτηριστικό του επιχειρηματία είναι το ρίσκο να δραστηριοποιηθεί σε οποιαδήποτε εποχή επενδύοντας τα χρήματά του, το χρόνο του και φυσικά το μεράκι του. Φύσει και θέσει επιχειρηματίας είσαι ευέλικτος, έχεις αυτοπεποίθηση, δε φοβάσαι την αποτυχία και κάνεις μικρά βήματα με μετρήσιμους στόχους.

Βέβαια, συνήθως λένε ότι όσο μεγαλύτερο το ρίσκο, τόσο μεγαλύτερη η χασούρα ή το κέρδος.

Και για να είσαι επιχειρηματίας προφανώς τα έχεις ζυγίσει στη δική σου προσωπική, οικογενειακή και οικονομική ζυγαριά δικαίου.

Ξέρεις πως θα έρθουν τα πάνω και τα κάτω ανά περιόδους και ξέρεις πως πρέπει να συμβαδίζεις με την εποχή σου γιατί αυτό που φάνταζε προαιρετικό πριν κάποια χρόνια, σήμερα είναι προαπαιτούμενο.

Κανείς μελλοντολόγος, επιστήμονας ή διαχειριστής κρίσεων δε θα μπορούσε ποτέ να καταγράψει ως πιθανό σενάριο κρίσης την πανδημία που βιώνουμε. Δεν υπάρχει σε καμιά λίστα top10 πιθανών σεναρίων, παρά μόνο επιστημονικής φαντασίας.

Ας ξεκινήσουμε με αυτό… γιατί όσο ζοφερή φαντασία κι αν έχεις, ποτέ κανείς δε φανταζόταν πως η ανθρωπότητα θα πιανόταν εξαπίνης, ανήμπορη να αντιδράσει στο ελάχιστο σε έναν αόρατο εχθρό. Το ερώτημα υγεία ή οικονομία δε θα μπορέσει ποτέ να απαντηθεί με επιχειρήματα, καθώς αν δεν είσαι υγιής λίγο σε νοιάζει αν και που θα δραστηριοποιηθείς, κι αν δεν έχεις να ζήσεις λίγο το σκέφτεσαι αν θα πεθάνεις από την αφραγκία ή την πείνα.

Άρα, επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τα πιο φοβισμένα όνειρά μας, μη ξέροντας τι μας ξημερώνει. Η αβεβαιότητα του ρίσκου μετατρέπεται σε φόβο λουκέτου, η ελπίδα για καλύτερες μέρες σε ευχολόγια και ξεματιάσματα και τα έσοδα που πρέπει να μπουν στη τσέπη για να κυλήσει ομαλά το ντόμινο της οικονομίας, όνειρο θερινής νυκτός.

Θα θέσω 3 ρητορικές ερωτήσεις για να απαντήσει ο καθένας μόνος του και να το πάρει ως homework τώρα στην αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου σε μέρες καραντίνας.

Δε θα αποφύγω τον πειρασμό να κάνω βεβαίως τα σχόλιά μου.

Ποια είναι άραγε η μεγαλύτερη πρόκληση για την επιχείρηση εν έτει 2020; [Μα φυσικά να παραμείνει ζωντανή. Με όποιο κόστος. Με όποιο ρίσκο. Αλλιώς μετά, τι;]
Τι θεωρείς πως πρέπει αλλάξεις στον τρόπο διαχείρισης της εταιρείας σου; [Αν δεν έχεις κατανοήσει ακόμα πως προτεραιότητα είναι μόνο ο ευχαριστημένος πελάτης για να συνεχίσεις να τον έχεις πελάτη ακόμα και μετά το πέρας της κρίσης, έχεις δρόμο ακόμα μπροστά. Βάλε στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, όχι το προϊόν.]
Ήρθε η ώρα για ψηφιακό μετασχηματισμό; [Η ώρα έχει παρέλθει. Κι αν δεν ήσουν με τους πρώτους, τώρα θα τρέχεις να φτάσεις όσους εγκαίρως -παρά τα προβλήματα- επένδυσαν στην αλλαγή της εταιρικής κουλτούρας και τη στροφή στην online παρουσία].

Με λίγα λόγια, ο covid απλά επιτάχυνε μια διαδικασία που θα έμπαινε η πλειοψηφία των εταιρειών σε μια 5ετία. Έδειξε πρόωρα και αιφνιδίως το δρόμο της εταιρικής λειτουργίας του μέλλοντος. Άλλαξε τη σκέψη μας, τη στρατηγική μας, τις ανάγκες μας, την εκπαίδευσή μας, τον τρόπο επικοινωνίας μας.

Το μαγαζί της γειτονιάς έγινε πρώτης τάξεως eshop, έδωσε προσφορές κι ας μην είναι περίοδος εκπτώσεων, έβγαλε θετικό συναίσθημα και όχι μιζέρια και διατήρησε την επικοινωνία με τους πελάτες του ρωτώντας τους τι θα ήθελε από εκείνο όταν λάβει τέλος η περίοδος που ζούμε.

Το μαγαζάκι της γειτονιάς έμεινε ζωντανό είτε επένδυσε χρήματα και προσέλαβε επαγγελματίες για να διαχειριστούν την εικόνα του, είτε κουτσά στραβά άνοιξε μια σελίδα στο facebook και επικοινωνούσε με τους πελάτες του. Με τον έναν ή άλλο τρόπο, το μαγαζάκι της γειτονιάς θα υπάρχει και μετά καραντίνας εποχή και η μικρομεσαία επιχείρηση ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της.

Το μαγαζάκι δεν έκανε άλμα στο χωρόχρονο, απλά άδραξε την ευκαιρία πολύ γρήγορα και ενσωματώθηκε στις απαιτήσεις της νέας καραντινάτης εποχής.

Communication Or Communicaction?

Και τα 2.

Γρήγορα.

Ευέλικτα.

Με διαφάνεια.

Με κοινωνική ευθύνη.

Με συνεργασία.

Με τους κατάλληλους συνεργάτες για συνοδοιπόρους.

Υπάρχει μέλλον για τη μικρομεσαία επιχείρηση;

ΝΑΙ!

Είναι ελληνική & είναι πολύ σκληρή για να πεθάνει.

Εσύ ποιος είσαι όταν βγάζεις τη μάσκα σου το βράδυ;

Afroditi Kravari — Mon, 22 Mar 2021 19:19:43 +0000

Μπορεί να είσαι από εκείνους που θεωρείς τη μάσκα προστασία. Μπορεί από εκείνους που θεωρούν πως όλοι είμαστε μέρος μιας μεγάλης συνωμοσίας και στο αίμα μας ρέει το FBI…

Ουπς.
Για να βγάλεις τη μάσκα σου, πρέπει πρώτα να τη φοράς.

Μπορεί να είσαι από εκείνους που θεωρείς τη μάσκα προστασία.

Μπορεί από εκείνους που θεωρούν πως όλοι είμαστε μέρος μιας μεγάλης συνωμοσίας και στο αίμα μας ρέει το FBI, κωδικοί και τρώμε πρωινό με τσιπάκια και καλώδια αντί για καραμολέγκος με βούτυρο και μέλι.

Μπορεί να είσαι από εκείνους που δεν έχουν καταλάβει ακόμα τι γίνεται από τον Φεβρουάριο, αμφιταλαντεύονται με ποια άποψη να ταχθούν και κρατούν τη μάσκα στο χέρι μη τυχόν πέσει το 150άρι.
Υπάρχουν και εκείνοι που βάζουν μάσκα μέχρι το πηγούνι και την ανεβοκατεβάζουν σα φερμουάρ μπούστου σε γυναικείο φόρεμα.

Seriously now?

Με αφήνει παντελώς αδιάφορη τι συζητάς στην παρέα σου, ποια άρθρα διαβάζεις και πως ζεις ΑΡΚΕΙ να μη θέτεις σε κίνδυνο τη δική μου μάνα, το δικό μου παιδί, τη δική μου γιαγιά και φυσικά εμένα.

Δε με ενδιαφέρει αν έχεις αγανακτήσει που δεν πέρασες το καλοκαίρι όπως ήθελες, ούτε αν βρίσκεις καθημερινά λάθη στην ηγεσία της χώρας γιατί εσύ σαφώς θα τα έκανες όλα καλύτερα από τον πρωθυπουργικό θώκο.

Το μόνο που με αφορά και με ενδιαφέρει είναι…όπως ακριβώς θέλεις να λέγεσαι κοσμοπολίτης και ταξιδεύεις για να ανοίγει το πνεύμα σου, έτσι ακριβώς επιβάλλεται να λέγεσαι και πολίτης.

Να υπενθυμίσω μόνο, πως ως πολίτης έχεις δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Οι πολίτες ψηφίζουν και ορίζουν τους αντιπροσώπους τους, άρα για να μην το ξεχνάς η Κυβέρνηση που παίρνει αποφάσεις είναι νομίμως εκλεγμένη και κανείς δε σηκώθηκε το πρωί να σου υποδείξει τι πρέπει να κάνεις. Εσύ τους προτίμησες για να σε αντιπροσωπεύουν, διαφορετικά θα είχες βάλει εσύ υποψηφιότητα ως ειδήμων πάσης φύσεως θέματος, ή μήπως όχι;

Οι πολίτες επίσης, (Κοινωνική & Πολιτική Αγωγή ΣΤ’ Δημοτικού- Βιβλίο μαθητή) έχουν ως υποχρέωση να σέβονται το κοινωνικό σύνολο & το συνάνθρωπο. Ο χρόνος μακρύς από τότε που εγκαταλείψαμε τις σπηλιές, ανάβαμε φωτιά με πέτρες και προσπαθούσαμε να βάλουμε σε σωστή θέση τη γλώσσα μας για να σχηματίσουμε δίφθογγο.

Άρα, ως άτομο με πνεύμα, ψυχή και προσωπικότητα, ως πολίτης μιας χώρας που πορώνεσαι εθνικιστικά μόλις ακούσεις για Έβρο και είσαι έτοιμος να πάρεις το τουφέκι, σου ζητείται απλώς να δείξεις σεβασμό στους ανθρώπους με τους οποίους ζεις. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Με λίγα λόγια, αφορά τον καθένα αν θα φορέσεις τη μάσκα σου.

Και σένα σε αφορά αν θα τη φορέσω εγώ.

Αυτό που δεν κατάλαβες μέχρι σήμερα είναι ότι εγώ φοράω τη μάσκα μου για να προστατέψω εσένα και τα παιδιά σου και δε σε χαιρετώ πια με το χέρι μου αλλά με τον αγκώνα μου για να σε κάνω να νιώσεις ασφαλής.

Αυτό που δεν κατάλαβες είναι πως έκανα το τεστ μου και ξέρω για την ώρα πως κράτησα ασφαλείς όλους όσους με πλησίασαν τηρώντας μόνο τα βασικά που ένα παιδάκι δημοτικού μπορεί να κατανοήσει, αλλά εσύ όχι;

Το πρόβλημα δεν είναι η κατανόηση, αλλά η αντίδραση.

Η αντίδραση που χωρίζεται σε 2 σκέλη:

α. είσαι Έλληνας παιχταρά μου! Δε μπορείς να υπακούσεις με τη μια σε κανόνες. Δε γίνεται να σου πει ο άλλος τι θα κάνεις. Είσαι ο υπερπαγκόσμιος αντιδραστικός που σε χρόνο DT θα γυρίσεις τα πράγματα και τη συζήτηση εκεί που θες εσύ γιατί δε νοείται να μη σχολιάσεις, να μην κράξεις, να μην ακουστείς. Δε μπορεί να σου πει εσένα ένας επιστήμονας τι πρέπει να κάνεις για την υγεία σου. Είναι δυνατόν;

β. Δεν έτυχε -και σου εύχομαι ποτέ να μη συμβεί- να βγει θετικός στον ιό ο πατέρας σου, η γιαγιά σου, το παιδί σου ή εσύ. Ουπς. Δε μπορεί να γίνει αυτό. Θα είναι λάθος του εργαστηρίου και συνωμοσία της διεθνούς κοινότητας υγείας. Πέθανε ο παππούς. Όχι παιχτούρα μου, δεν τον σκότωσε ο ιός, από τη στεναχώρια του έφυγε. Αυτό να λες στον εαυτό σου όταν θα ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου το βράδυ.

Το πρόβλημά μας ως έθνος είναι ένα: σκοτώνουμε εμείς τους εαυτούς μας, τους γύρω μας, το μέλλον μας. Πάντα ήμασταν ένας εμφύλιος.

Δε με ενδιαφέρει αν υπάρχει ο ιός. Ούτε αν από γρίπη σκοτώνονται περισσότεροι. Ούτε αν σε τροχαία ακόμα περισσότεροι.

Με ενδιαφέρει να προσέχω την υγεία μου για να μην πεθάνω από γρίπη.

Με ενδιαφέρει να οδηγώ σωστά και να προσέχω τους άλλους για να μην έχω τροχαίο.

Με ενδιαφέρει να φορέσω τη μάσκα μου γιατί είναι το μόνο όπλο που έχω για να μην κολλήσω εσένα ή οποιονδήποτε ΑΝ υπάρχει ιός ή κόρη ή περιστέρα.

Με ενδιαφέρει να ξέρεις που είναι τα όρια της ελευθερίας σου γιατί εκεί που τελειώνουν αρχίζουν τα δικά μου.

Με ενδιαφέρει να είμαι πολίτης και κοσμοπολίτης και να σέβομαι το συμπολίτη μου αφού ζω σε οργανωμένη κοινωνία και όχι σε ζούγκλα, αν και λέων.

Με ενδιαφέρει να γίνω παράδειγμα προς μίμηση κι όχι καρικατούρα.

Αν σεβαστώ, αν προσέξω, αν προφυλαχθώ και πάλι τύχει εγώ να νοσήσω ή να πεθάνω με υποκείμενο νόσημα ή χωρίς, θα ξέρω τουλάχιστον πως φεύγω με καθαρή συνείδηση. Εκείνη που δε θα έχεις εσύ αν εσύ ο ίδιος τύχει και μεταφέρεις τον υποτιθέμενο ιό σε δικό σου άνθρωπο. Δεν παλεύεις μόνο εσύ με την κακή ψυχολογία ούτε είσαι μόνος σου σε αυτή την αρένα χωρίς τελειωμό από μέτρα, αλλαγές και ξεβόλεμα απτην ερωμένη σου ρουτίνα.

Είμαστε όλοι μαζί και είναι στο χέρι του καθενός αν το στοίχημα θα λήξει under ή over.

Ελληνάρα παιχταρά μου, πίσω από την από γεννησιμιού σου πρώτη αντιδραστικότητα, είσαι η μήτρα της Δημοκρατίας, του πολιτισμού και του αθάνατου πνεύματος.

Ή έχουμε χάσει το κορμί πατριώτη ή θα ξυπνήσουμε -όπως πάντα γίνεται- μόνο όταν χτυπήσει το κουδούνι του δικού μας σπιτιού.

Σκέψου το το βράδυ μόλις ξαπλώσεις και δώσε απάντηση μόνο στον εαυτό σου.

Εγώ τρώω καραμολέγκος με μέλι το πρωί και φοράω τη μάσκα μου όταν συναντώ συμπολίτη καθήμενη στο 1 μέτρο.